Pod jaką gwiazdą trzeba się urodzić, by przez 50 lat nie znać swoich biologicznych rodziców, a gdy już się odkryje, kto jest matką, ta nie chce się do córki przyznać? Wyrodna to rodzicielka czy całkiem obca kobieta, którą chce zniesławić przybyszka ze Szwecji?
Wyrodny los
![Samo życie / Wyrodny los](/artykuly/-789.jpg?m=1131986956)
Piszę do was, bo jesteście moją ostatnią szansą, bym się dowiedziała kim jestem i czy mam jakąś rodzinę – napisała do naszej redakcji pani Anna, dziś obywatelka Szwecji,
a przed pół wiekiem Halina Rucka*.
Starsze małżeństwo adoptowało ją w Warszawie, gdy miała dwa lata. Dowiedziała się o tym jako 12-letnia dziewczynka, ale Rejmentowie byli dobrymi rodzicami, więc nie chciała im robić przykrości. Po maturze nie wytrzymała, ale dowiedziała się tylko tyle, że jej rodzona matka miała już syna, a ją zostawiła w domu dziecka do adopcji.
– Nie szukaj jej, bo się rozczarujesz – ostrzegała przybrana matka.
Jednak myśl, by odnaleźć rodzinę nie dawała jej spokoju. Gdy po 1990 roku Polska otworzyła akta dla adoptowanych dzieci, rozpoczęła poszukiwania. Okazało się, że urodziła się 6 sierpnia 1950 roku w Stargardzie Gdańskim, a jej matką była 24-letnia mińszczanka – Krystyna Rucka*. Odkryła, że jej rodzicielka była już wtedy mężatką z dzieckiem, a po śmierci pierwszego i drugiego męża mieszka obecnie przy ulicy... Nie, jeszcze nie zdradzimy adresu, bo on nic nie wnosi do sprawy, a mógłby staruszkę narazić na nieprzyjemności, czego chcemy uniknąć.
Najpierw Halina wysłała do odnalezionej matki list z wyjaśnieniem, a gdy ta nie przyznała się do jej urodzenia, wysłała pośrednika, by z nią porozmawiał. Nie wpuściła go do mieszkania, więc Halina zdecydowała się sama przyjechać do Polski. Marzenie jej życia miało się spełnić minionego lata.
– Czekałam bardzo długo przed jej blokiem aż w końcu wyszła. Otarła się o mnie, nie wiedząc, że to ja, jej niechciana, odepchnięta córka – wspomina spotkanie Halina. Przyjrzała się wtedy matce dokładnie. Twierdzi, że jest podobieństwo. Dlaczego się więc wypiera, dlaczego nie rozumie jej cierpienia i goryczy wypełniającej serce?
– Jej mąż dawno nie żyje, więc nie ma obawy, że się dowie o pozamałżeńskim dziecku.
A dzieci (dwóch chłopców) na pewno zrozumieją i ucieszą się z odzyskanej siostry – rozgrzesza matkę Halina, nie mogąc jednocześnie zrozumieć jej uporu. Nie chciała się nawet spotkać, by spojrzeć jej w oczy i wszystko wyjaśnić. Jak matka córce, jak kobieta kobiecie.
Pani Krystyna wyraźnie nie znosi rozmowy na temat domniemanej córki. Jest zdenerwowana, podnosi głos i narzeka na zdrowie.
– Nie miałam żadnej córki. Urodziłam dwóch synów w Mińsku. Nigdy nie byłam w Stargardzie, nie dałam dziecka do adopcji. Proszę dać mi święty spokój, ja z tą kobietą nie chcę mieć nic wspólnego – rzuca przez słuchawkę serię zdań. Nie rozumie, skąd takie podejrzenia, gdy ona urodziła drugiego syna w styczniu 1951 roku. Jakże więc mogła mieć dziecko w sierpniu 1950 r. Przecież ciąża trwa dziewięć, a nie pięć miesięcy. Te daty – zdaniem pani Krystyny – wykluczają ją jako biologiczną matkę Haliny.
Ale jej dane widnieją w metryce urodzenia. Czyżby w Mińsku Mazowieckim żyła jeszcze jedna kobieta o identycznym imieniu, nazwisku, dacie urodzenia, a nawet imionach rodziców? A może ktoś podszył się pod panią Krystynę, by zatrzeć ślady hańbiącej ciąży i niechcianego dziecka? By rozwiać wszelkie wątpliwości Halina ma propozycję – badania genetyczne, których koszt może pokryć.
– Jakie badania, po co, ja nie byłam kurwą, by mnie na starość badać – krzyczy staruszka do słuchawki, nie życząc sobie dalszych rozmów.
O spotkanie trudno już prosić, bo wyraźnie kobieta nie ma ochoty na porównywanie ją z Haliną. Nie chce jej znać i widzieć – nawet fotografii.
Jaka jest więc prawda? Halina Rucka* vel Anna Rejment twierdzi, że Krystyna nie chce się przyznać do dziecka z nieprawego łoża. Gdyby jej naprawdę nie urodziła, wyjaśniłaby ten fałsz prosto w oczy, sprostowałaby metrykę i dała się zbadać genetycznie. - A daty urodzin dzieci można było sfałszować, bo wtedy kobiety rodziły przeważnie poza szpitalem – nie daje za wygraną Halina.
Nerwowe i podejrzliwe zachowanie pani Krystyny nie musi oznaczać jej winy. Prawie 80-letnia kobieta ma prawo do spokoju, gdy jest pewna, że nigdy nie urodziła córki. Pozostaje tylko sumienie i pomoc osób, które znają prawdę. Może rozżalona Halina – Anna kiedyś się jej doczeka.
* nazwisko zmienione przez autora
Numer: 2005 47 Autor: Janek Fridajski
Komentarze
DODAJ KOMENTARZ